فضای مجازی بیشترین قابلیت برای تبدیل شدن به فضای عمومی ( public sphere ) را دارد .

ازنظر هابرماس فضای عمومی موقعیتی است گه در ان افراد بدون واهمه و اجبار توانایی ابراز عقیده و مباحثه ی آزاد را بدون هیچ گونه انحرافی دارا می باشند . با توجه به شرایط حاکم بر جهان  تحقق فضای عمومی در واقعیت نوعی آرمانگرایی و دور از دسترس به نظر می رسد هر چند نباید از تلاش برای تحقق ان باز ایستاد . اما پیشرفت فن اوری اطلاعات و بوجود امدن موقعیت های جدید در فضای مجازی  نقطه امید هایی را ایجاد کرده است .

در دنیای مجازی (اینترنت و چت روم و ...) فرد می تواند فارغ از نژاد  رنگ پوست زبان جنسیت طبقه سواد و ... به ابراز عقیده ی خود بپردازد در حالی که کمترین واهمه ای برای ممانعت وجود ندارد ( هر چند شرایط موجود در ایران و فیلترینگ بالا این عقیده را به چالش می کشد)

در این موقعیت نیازی به اعلام هویت رسمی (و نه واقعی) نیست و فرد می تواند خود را آزادانه و ان گونه که دوست دارد به نمایش بگذارد .

در واقع امر  محتوای وبلاگ ها می توانند باز نماینده( representative )ای بی بدیل از شخصیت واقعی و هویت افراد باشند و با توجه به نظریات و دیدگاه های هرمنیوتیکی می توان به تحلیل و  آشکار سازی معنای نهفته در انها پرداخت در حالی که اگر به شکل رو در رو با فرد به مباحثه می نشستی این امکان کمتر حاصل مل امد گه به این راحتی به بنیاد های اندیشه ی وی دست یافت .